'अर्थपूर्ण जीवनाचा समाजात शोध' घेण्यासाठी २००६ साली डॉ. अभय आणि डॉ. राणी बंग यांनी तरुणांसाठी विकसित केलेली शिक्षणप्रक्रिया म्हणजे 'निर्माण'...

समाजात सकारात्मक बदल घडवून आणण्यासाठी विविध समस्यांचे आव्हान स्वीकारणा-या व त्याद्वारे स्वत:च्या आयुष्याचा अर्थ शोधू इच्छिणा-या युवा प्रयोगवीरांचा हा समुदाय...

'मी व माझे' याच्या संकुचित सीमा ओलांडून,त्यापलीकडील वास्तवाला आपल्या कवेत घेण्यासाठी स्वत:च्या बुद्धीच्या,मनाच्या व कर्तृत्वाच्या कक्षा विस्तारणा-या निर्माणींच्या प्रयत्नांचे संकलन म्हणजे "सीमोल्लंघन"!

गेल्या तीन महिन्यातील निर्माणींच्या धडपडींचे थोडक्यात पण नेमके वृत्त आपल्यासाठी घेऊन येतील अमोल amolsd07[at]gmail[dot]com आणि सतीश गिरसावळे girsawale.sg[at]gmail[dot]com व सीमोल्लंघन टीम!

निर्माणबद्दल अधिक माहितीसाठी - http://nirman.mkcl.org; www.facebook.com/nirmanforyouth

Wednesday, 31 December 2014

TRY LOVE, IT WORKS...

सर्वांनी pk पाहिला असेलच. जेव्हा परग्रहावरच्या माणसाच्या नजरेतून आपण देव-धर्माकडे पाहतो, तेव्हा त्याचं वेगळच चित्र आपल्याला दिसतं. जर डॉक्टरांनी पेशंटच्या नजरेतून आजाराकडे पाहिलं तर? आपला डॉक्टर मित्र सागर काबरा याला पेशंटच्या चष्म्यातून पाहताना काय जाणवलं?
एक मुलगी - १८ वर्षांची.. सुंदर दिसणारी.. मेक अप करण्याची हौस असणारी.. दिवसभर गाणी गप्पा गोष्टी .. 
            पण काही दिवसांपासून तिला काय होतंय हे तिलाच कळत नव्हते . शरीर हळूहळू सुकत जात होतं -जरी भूक वाढलेली असली तरीही हात-पायांची सुकलेल्या काठीगत अवस्था झालेली.. गालावर  पातळ कातडीचा थर राहिलेला . हळूहळू  शारीरिक बदल तिला जास्तच दुःखदायक होता. मग जावून तिला डॉक्टर कडून कळले की तिला मधुमेह झालाय. मधुमेह काय असतं हे कळण्याच्या आतच तिच्यावर दररोज रक्त तपासण्यांचा मारा सुरु करण्यात आला. अशक्त झालेल्या  शरीराला लवकरच न्यूमोनियाने ग्रासले.  न शमणारा ताप, छातीचं दुखणे, सततचा खोकला, रोजच्या रक्त तपासण्या, इन्सुलिन व प्रतीजैवाकांचा अतिशय त्रासदायक औषधोपचार- ती अतिशय उदास झाली होती. तिला काही काळतच नव्हते की  हे माझ्यासोबतच का होतंय. तिला कोणी प्रेमाने समजावलंच नव्हतं की तिला नेमकं काय झालाय ते. शेवटी तिनेही हार मानली . कधी यातून सुटका मिळेल असं तिला नेहमी वाटायचं. डोळ्यांची नजर गेलेली- न चालू शकणारी- भर तारुण्यात असलेली एक मुलगी- या क्षणी पूर्णतः औदासीन्यात- कोणीही बोलायला तयार नाही- मित्र-मैत्रिणी तर दूरच... 
            एक डॉक्टर म्हणून मी सपशेल हरलो होतो. कर्तव्य पार पडत असल्यासारखं मी रोज round घ्यायचो. रोज तिच्या ग्लूकोज लेवल वर लक्ष ठेवायचो व ती लेवल नॉर्मल कशी ठेवता येईल यासाठी आकडेमोड करायचो. माझं लक्ष फक्त तिच्या FBS, PDS आणि temperature वर-- एखाद्या यंत्रासारखं - तिच्याकडं -तिला होणार्‍या शारीरिक व मानसिक त्रासाकडं माझं लक्षच नव्हतं . रोज मी एखाद्या यंत्राला सूचना देतोय अशा तिला सूचना द्यायचो-- की  “खाण्यापिण्यात नियमितता पाहिजे, हे करायचं, ते नाही करायचं” ते हि अशा अविर्भावात, की तिच्यापेक्षा तिच्या शरीराची जास्त काळजी मला आहे.. 
            माझ्यासाठी हा अनुभव अतिशय depressing होता. मी औषधं देतोय आणि हिचं शरीर त्याला response का देत नाही- ते पाहून माझा अभिमान दुखावला गेला. माझा स्वतःवरील विश्वासही कमी होत होता. आता या पोरीचं काय करावं असं क्षणोक्षणी वाटत होतं. नंतर विचार आला आपण या पोरीच्या जागेवर असलो असतो तर... मी दृष्टिहीन, शरीराने अतिशय कृश, अनेक दिवसांपासून तापाने फणफणलेलो.. खोकला आणि छातीच्या दुखण्याने हैराण - त्याहीपेक्षा जास्त हैराण टोचणार्‍या सुयांनी...  कोणीतरी अनोळखी, न दिसणारी व्यक्ती मला सुई लावतेय, कोणीतरी माझं रक्त शोषतोय आणि कोणीतरी स्वतःला शहाणा समजणारा व्यक्ती मला येउन सूचना देतोय.. माझ्याशी बोलायला कोणीही मित्र मैत्रिणी नाहीत.. दवाखान्याच्या खाटेवर निपचित पडलेलो मी... खेळणं तर दूरच... सर्व स्वप्नंच काळोखात गेलेली…’
            ‘मला दुसरं काहीच नको- फक्त माझ्याशी प्रेमाने बोलावं हीच इच्छा.. मला हा हॉस्पिटलचा वार्ड नकोय.मला घरी जायचंय. मला मोकळा श्वास पाहीजे, मला माझी काळजी घेण्याचा आव आणणारा डॉक्टर नाही पाहीजे.मला पाहीजे कोणीतरी प्रेमाने बोलणारी व्यक्ती….’
            हे विचार सहज माझ्या मनात आले. मी ‘LOVE, MEDICINE & MIRACLES’ मधील गोष्टी आठवण्याचा प्रयत्न केला. बर्‍याच लोकांना बरं होण्यासाठी फक्त औषधं अपुरी पडतात. सोबतच त्यांना गरज असते ती प्रेमाच्या चार शब्दांची, मैत्रीचीआजारातून बरं  होण्यासाठी प्रेमासारखं दुसरं motivation नाही. 
            काल मी तिच्याशी बराच वेळ बोललो- एका मित्राच्या भूमिकेतूनआज तिने सांगितलं की तिला गाणी ऐकायची आहेतमला जग जिंकल्यासारखं वाटलं…. 
            ‘डॉक्टरची एक व्याख्या मला खूप आवडते- “doctor is one who cures sometimes, relieves often, and comforts always.” 
            मला एक प्रचंड, प्रगाढ ज्ञान असलेल्या डॉक्टरपेक्षा एक नेहमीच comfortable असणारा मित्र बनायला जास्त आवडेल
सागर काबरा, kabrasagar19@gmail.com
टीप: Love, Medicine and Miracles या पुस्तकात Bernie Siegel या सर्जनचे self-हेयालिंग संदर्भात अनुभव आहेत.

1 comment: